การที่เรามองโลกใลแง่ดีนั้น บางทีมันอาจจะทำให้เรามีความสุขได้ ไม่จำเป็นว่าเราต้องคิดมากหรือคิดไปในทางที่มันยังไม่เกิดขึ้น หากแต่เราคิดว่าถ้า..มันเกิดขึ้นจะทำอย่างไร ถ้าเรามัวแต่คิดอย่างนี้คนรอบข้างเราอาจจะเกิดความหงุดหงิดเพราะเรามัวแต่คิดในสิ่งที่มันยังไม่เกิด และกลับไม่สนใจในสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่เลย

ทัศนะ “รักตัวเองดีที่สุด” มันจะถูกเอ่ยหรือแสดงออกเมื่อคนคนนั้นผ่านเหตุการณ์อะไรสักอย่างในชีวิตที่ สะเทือนใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งความผิดหวังเรื่องความรัก พวกเขามักจะคิดว่า ไม่มีใครรักเราจริง (เว้นเสียต่อพ่อแม่พี่น้อง) ดังนั้น เราควรจะรักตัวเอง ใส่ใจตัวเอง ไม่เอาตัวเราไปเกาะยึด หรือตั้งความหวังกับใคร

ทัศนะรักตัวเอง มักจะมาคู่กับความต้องการที่จะมีชีวิตอิสระ ทั้งแบบที่ทำได้จริง (ที่บ้านปล่อยเสรีอยู่แล้ว) กับแบบที่อยากจะทำ (ที่บ้านเข้มงวด) ซึ่งเป็นเรื่องที่พอจะเข้าใจได้ เนื่องจากการถูกกดทับโดยระบบสังคม และใจแบบวัยรุ่นที่ไม่ต้องการกรอบมาจำกัดจินตนาการและพัฒนาการของตน

ฉันบอกไม่ได้ว่าทัศนะรักตัวเอง หรือความต้องการเสรีภาพสุดโต่ง ดีหรือไม่ และจะส่งผลต่อสังคมโดยรวมในอนาคต เมื่อคนเหล่านี้เติบโตเป็นผู้ใหญ่อย่างไร แต่อยากจะตั้งข้อสังเกตว่า ทั้งความรักตัวเอง และความต้องการเสรีภาพ อันที่จริงมีความสอดคล้องกับแนวคิดทางการเมืองและเศรษฐกิจแบบทุนนิยมเสรีและ อนาธิปไตย ที่เคลื่อนไหวบนพื้นฐานว่ามนุษย์ทุกคนควรทำสิ่งที่คิดว่าดีที่สุดสำหรับตน โดยปราศจากกลไกปกครองหรือควบคุม แล้วโลกจะเคลื่อนเข้าสู่ดุลยภาพและดำเนินไปได้ด้วยดีอย่างมีประสิทธิภาพเอง ซึ่งจุดนี้ ฉันพอจะมีจุดยืนที่ชัดระดับหนึ่งว่า ไม่เห็นด้วย

ฉันเชื่อว่า โลกทุนนิยมและเสรีนิยมสุดโต่งกำลังนำเราสู่ขาลงของอารยธรรม เริ่มตั้งแต่กระบวนการผลิตที่ตอบสนองความต้องการของคนส่วนมาก (ที่ไม่จำเป็นต้องฉลาด) ในระบบอุตสาหกรรม นำมาสู่สินค้าเช่นอาหารที่ไม่ใช่ “อาหาร” อีกต่อไป วัฒนธรรมและความอ่อนช้อยที่ถูกสืบทอดมา กำลังถูกแทนที่ด้วยประสิทธิภาพและความ “เหมือนๆ กันหมด” ความลึกซึ้งของภูมิปัญญาถูกแทนที่ด้วย “ข้อมูล” จำนวนมหาศาลที่คนหลงคิดว่ามันคือ “ความรู้” หรือ “ปัญญา” สิ่งที่มีค่ากับสังคมและมนุษย์กำลังจะหายไป สิ่งแวดล้อมและธรรมชาติถูกทำลาย สักวัน เราอาจมีชีวิตอยู่ใน Galactic Empire ที่ยิ่งใหญ่ แต่ต้องมุดไปอยู่ใต้ดินและกินยีสต์แทนอาหารจริงเหมือนในนิยายของ Isaac Asimov ก็เป็นได้ นั่นเป็นชีวิตที่น่าอยู่หรือ?

ชีวิตฉันศรัทธาอยู่หลายเรื่อง
ทั้งเรื่องศาสนา เรื่องสถาบัน รวมถึงบุคคล
อย่าง Designer หลายๆท่านที่ศรัทธา
และยึดถือเป็นแรงบันดาลใจในการทำงาน
มองไกลตัวซักนิด ในสังคมเราตอนนี้
ในวงสังคมแวดวงการเมือง การปกครอง
การศึกษา เรื่องของศรัทธานี่หลายๆท่าน
ให้ความเห็นว่ากำลังเข้าขั้น “วิกฤติ”
เมื่อคนทุกกลุ่มได้แต่มองในมุมของตัวเอง
เรียกร้องสิทธิของตัวเอง แม้จะรู้ว่าบางเรื่อง
ที่เรียกร้องจะถูกใจ แต่ไม่ถูกต้องตาม
ครรลองครองธรรมก็ตาม

เมื่อไหร่ก็ตามที่เราเริ่มเกิดข้อสงสัยในศรัทธา
เมื่อนั้นเราก็ขาดศรัทธาสิ่งๆนั้นเสียแล้ว
ซึ่งสมองอันขลาดเขลา รู้สึกว่า
ซ่อมศรัทธามันยากกว่าสร้างศรัทธาเยอะ

แปลกใจมั้ยที่วันนี้หยิบยกเรื่องนี้มา
พูดคุยกัน พอดีฉันได้ของเล่นใหม่มา
HP iPaq navigation system มันคือตัวรับ
สัญญาณ GPS แบบบลูทูธ ความจริงฉัน
ได้ตัวนี้มานานแล้วล่ะ แต่ยังไม่เคยได้ใช้งาน
เพิ่งให้พี่เซ็ตโปรแกรมแผนที่ให้ไม่นาน

สำหรับคนที่ไม่เคยใช้ ..
โปรแกรมนี้นอกจากจะแสดงแผนที่ให้ดูแล้ว
ระหว่างการเดินทางไปยังจุดหมาย จะมี
เสียงพูดบอกเราด้วย เช่น
“อีก 1.6 กิโลเมตร เลี้ยวซ้าย”
“อีก 150 เมตร ถ้าเป็นไปได้ ให้กลับรถ
แล้วคงอยู่ทางขวา”

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับหัวข้อวันนี้ ?

หลังจากที่ฉันได้ใช้งานมาระยะสั้นๆ
ได้มีโอกาสมอบหน้าที่ คนนำทาง ให้
GPS ตัวนี้พาฉันไป ผ่านการแปรค่าพิกัด
จากดาวเทียมสูงสุดถึง 12 ดวง ไปยัง
ปลายทางที่ฉันเคยได้ยินชื่อ แต่ไม่เคยก้าว
ไปในจุดนั้นมาก่อน สิ่งนึงที่พี่แนะนำ
นอกจากพื้นฐานของการใช้โปรแกรมนี้แล้ว
เค้าบอกฉันว่า “สำหรับทางที่เราไม่เคยไป
การใช้ GPS ต้องใช้ด้วย ศรัทธา อย่างเดียว
เค้าบอกให้เลี้ยวซ้าย ตรงไป กลับรถ เราก็
ทำตามไป อย่าได้ขาด”

สำหรับฉันแล้ว “ศรัทธา” คือ เชื่อมั่นและ
ทำตามอย่างไม่ต้องสงสัยค่ะ

ไม่มีแล้วคนนั่งกินข้าวตรงหน้า
ไม่มีแล้ววาจาอันสดใส
ไม่มีแล้วคำปลอบโยนด้วยหัวใจ
ไม่มีแล้วไม่มีคัยไม่มีเทอ
ไม่มีคนร่วมตากแดดร่วมตากฝน
ไม่มีคนคอยเคียงข้างอยู่เสมอ
ไม่มีคนทุกวันเห็นทุกวันเจอ
ไม่มีเทอฉันจะสุขใด้อย่างไร
ลาแล้วเพื่อนวันวานอันหวานฉ่ำ
ลาแล้วจำไมตรีอันดีใว้
พวกเราเป็นเพื่อนกันตลอดไป
ลาแล้วใจ ลาแล้วจาก ไม่อยากลา



ไม่มีแล้วโรงเรียนระเบียบจัด
ไม่มีแล้วโต๊ะเพิ่งขัดอยากให้เขียน
ไม่มีแล้วฝ่ายปกครองไล่นักเรียน
ไม่มีแล้วพวกท้าเซียนเกรียนทุกคน
ไม่มีแล้วสนามบาสดูเพื่อนเล่น
ไม่มีแล้วตอนเย็นๆตั้งวงแฉ
ไม่มีแล้วพวกหน้าวอกแป้งเด็กแคร์
ไม่มีแล้วป้าแก่ๆขายข้าวแกง
ไม่มีแล้วสนามบอลที่เคยใช้
ไม่มีแล้วสปอตไลท์ที่ไร้แสง
ไม่มีแล้วใอ้พวกชอบแสดง
ไม่มีแล้วคัยคอยแกล้งเมื่อจากกัน
ไม่มีแล้ววันเวลาแสนสนุก
ไม่มีแล้วคืนแสนสุขที่แปรผัน
ไม่มีแล้วเพื่อนสนิทนิจนิรันดร์
ไม่มีแล้วเพื่อนกันตลอดไป คำว่าเพื่อน มีค่าหนัก กว่าคำไหน

คำว่าเพื่อน มีค่าหนัก กว่าคำไหน
คำว่าเพื่อน คือค่าใจ และค่าจิต
คำว่าเพื่อน ควรค่า คะนึงคิด
คำว่าเพื่อน คือมิตร ตลอดกาล

คอยเตือน ยามเพื่อนพลั้ง คอยฟัง ยามเพื่อนขอ
คอยรอ ยามเพื่อนสาย คอยพาย ยามเพื่อนพัก
คอยทัก ยามเพื่อนทุกข์ คอยปลุก ยามเพื่อนท้อ
คอยง้อ ยามเพื่อนงอน คอยสอน ยามเพื่อนผิด
คอยสะกิด ยามเพื่อนเผลอ คอยเจอ ยามเพื่อนหา
คอยลา ยามเพื่อนกลับ คอยปรับ ยามเพื่อนเปลี่ยน
คอยเรียน ยามเพื่อนเที่ยว คอยเคี่ยว ยามเพื่อนเล่น
คอยเย็น ยามเพื่อนร้อน คอยหอน ยามเพื่อนเห่า
คอยเฝ้า ยามเพื่อนฟุบ คอยอุบ ยามเพื่อนปิด
คอยคิด ยามเพื่อนถาม คอยปราม ยามเพื่อนหลง
คอยปลง ยามเพื่อนแกล้ง คอยแบ่ง ยามเพื่อนหมด
คอยอด ยามเพื่อนทาน คอยคาน ยามเพื่อนล้ม
คอยชม ยามเพื่อนชนะ คอยสละ ยามเพื่อนชอบ

แล้ว เพื่อน ในความหมายของคุณล่ะ....เป็นแบบนี้มั๊ย
อย่าลืมให้ความสำคัญกับคนที่คุณเรียกว่า เพื่อน นะ โดยเฉพาะถ้าเค้าคือ เพื่อน จริงๆ
... เธอทุกข์ - ฉันทุกข์ เธอสุข – ฉันสุข...

อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วย่อมดีที่สุฏ